Slider
logo.parafii            

"Miej ufność w Panu i postępuj dobrze, mieszkaj w ziemi i zachowaj wierność.
Raduj się w Panu a On spełni pragnienia twego serca. 
Powierz Panu swą drogę i zaufaj Mu: On sam będzie działał". 

/Ps 37, 3-5/

 

SŁOWO BOŻE

  • MSZE ŚWIĘTE
  • CZYTANIA MSZALNE
  • LITURGIA GODZIN

 

ms      

Niedziele i święta:
7:30; 9:00; 10:30; 12:00; 18:00;

Dni powszednie:
7:00; 17:30; 18:00

Msze Święte z modlitwami o uzdrowienie:
09.03.2018 r. (pt.), 11.05.2018 r. (pt.), 14.09.2018 r. (pt.), 27.11.2018 r. (wt.), 

 

liturgia       Tu znajdziesz kalendarz liturgiczny, czytania na każdy dzień i rozważania do czytań, komentarze liturgiczne, homilie i ...
Nawigator po czytaniach mszalnych.

 

 

ilg


brewiarz
..... BREWIARZ [łac.], Liturgia Godzin - liturgiczna modlitwa codzienna Ludu Bożego, uświęcająca czas przez sprawowanie jej w określonych porach dnia i nocy: Godzina Czytań, Jutrznia, Modlitwa w ciągu dnia, Nieszpory, Modlitwa na zakończenie dnia.

 

AKTUALNOŚCI

  • Default
  • Title
  • Date
  • Random

MODLITWA W DRODZE

modlitwa w drodze

 

KORONKA MP3

koronka

Zapraszamy do modlitwy Koronką do Miłosierdzia Bożego.

NameMp3
Koronka

RÓŻANIEC MP3

Niech Ci Maryja przemieni w radość wszystkie cierpienia. „Ona przychodzi, ilekroć Jej pomocy
rozaniecpotrzebuję” 
/O. Pio/.

NameMp3
1.Tajemnice radosne
2.Tajemnice światła
3.Tajemnice bolesne
4.Tajemnice chwalebne

ADWENT

adwent


Adwent rozpoczyna się pierwszymi nieszporami I Niedzieli Adwentu i trwa do pierwszych nieszporów uroczystości Narodzenia Pańskiego 25 grudnia (kończy się więc wieczorem 24 grudnia). Trwa od 23 do 28 dni i obejmuje 4 kolejne niedziele. Adwent jest wyjątkowym czasem dla chrześcijan. Słowo adwent pochodzi z języka łacińskiego "adventus", które oznacza przyjście. Dla starożytnych rzymian słowo to, oznaczało oficjalny przyjazd Cezara. Dla chrześcijan to radosny czas przygotowania na przyjście Pana Jezusa.

Czytaj więcej: ADWENT

OKRES ZWYKŁY W CIĄGU ROKU

o.zwykly

Oprócz okresów mających własny charakter w roku liturgicznym pozostaje 33 lub 34 tygodnie. W tym czasie obchodzi się misterium Chrystusa w jego pełni, zwłaszcza w niedziele. Okres Zwykły składa się z dwóch części: pierwsza rozpoczyna się w poniedziałek po święcie Chrztu Pańskiego i trwa do wtorku przed Środą Popielcową (obejmuje około 4-6 tygodni). Powtórnie Okres Zwykły zaczyna się w poniedziałek po uroczystości Zesłania Ducha Świętego i kończy przed I Nieszporami I Niedzieli Adwentu. W ostatnią niedzielę roku liturgicznego obchodzi się uroczystość Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata.


W Okresie Zwykłym obchodzi się m.in. następujące święta i uroczystości:

zielony25 stycznia - Święto Nawrócenia św. Pawła, Apostoła
• 2 lutego - Święto Ofiarowania Pańskiego
• 14 lutego - Święto św. Cyryla i Metodego, patronów Europy
• 22 lutego - Święto Katedry św. Piotra Apostoła
• poniedziałek po Zesłaniu Ducha Świętego - Święto Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła
• niedziela po Zesłaniu Ducha Świętego - Uroczystość Trójcy Przenajświętszej
• czwartek po uroczystości Najświętszej Trójcy - Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa
• piątek po drugiej niedzieli po Zesłaniu Ducha Świętego - Uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa
• 24 czerwca - Uroczystość Narodzenia Jana Chrzciciela
• 29 czerwca - Uroczystość świętych Apostołów Piotra i Pawła
• 3 lipca - Święto św. Tomasza Apostoła
• 11 lipca - Święto św. Benedykta, patrona Europy
• 23 lipca - Święto św. Brygidy, patronki Europy
• 25 lipca - Święto św. Jakuba Apostoła
• 6 sierpnia - Święto Przemienienia Pańskiego
• 9 sierpnia - Święto św. Teresy Benedykty od Krzyża, patronki Europy
• 10 sierpnia - Święto św. Wawrzyńca
• 15 sierpnia - Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
• 24 sierpnia - Święto św. Bartłomieja Apostoła
• 26 sierpnia - Uroczystość Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej
• 8 września - Święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny
• 14 września - Święto Podwyższenia Krzyża Świętego
• 18 września - Święto św. Stanisława Kostki, patrona Polski
• 21 września - Święto św. Mateusza Apostoła i Ewangelisty
• 29 września - Święto świętych Archaniołów Michała, Gabriela i Rafała
• 18 października - Święto św. Łukasza Ewangelisty
• 28 października - Święto świętych Apostołów Szymona i Judy Tadeusza
• ostatnia niedziela października - Uroczystość rocznicy poświęcenia własnego kościoła
• 1 listopada - Uroczystość Wszystkich Świętych
• 2 listopada - Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych
• 9 listopada - Święto Rocznicy Poświęcenia Bazyliki Laterańskiej
• 30 listopada - Święto św. Andrzeja Apostoła

Święta nakazane

Zgodnie z kanonem 1247 Kodeksu Prawa Kanonicznego w niedzielę oraz w inne dni świąteczne nakazane, wierni są zobowiązani uczestniczyć we Mszy świętej oraz powstrzymać się od wykonywania tych prac i zajęć, które utrudniają oddawanie Bogu czci, przeżywanie radości właściwej dniowi Pańskiemu oraz korzystanie z należnego odpoczynku duchowego i fizycznego. W Polsce świętami nakazanymi są:

zwyklyWszystkie niedziele roku
• Boże Narodzenie (25 grudnia)
• Świętej Bożej Rodzicielki Maryi (Nowy Rok - 1 stycznia)
• Objawienie Pańskie (popularnie zwane świętem Trzech Króli - 6 stycznia)
• Wielkanoc (święto ruchome)
• Wniebowstąpienie Pańskie (święto ruchome) - od 2003 roku uroczystość została przeniesiona na 7. Niedzielę Wielkanocną
• Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Pańskiej (popularnie znane jako Boże Ciało - święto ruchome)
• Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny (15 sierpnia)
• Uroczystość Wszystkich Świętych (1 listopada)

OKRES BOŻEGO NARODZENIA

 boze.narodzenie

 

Boże Narodzenie jest drugim po Wielkanocy najważniejszym świętem obchodzonym od starożytności przez chrześcijan dla wspomnienia i uczczenia narodzin Jezusa Chrystusa.

Okres Bożego Narodzenia trwa od Wigilii - 24 grudnia do Święta Chrztu Pańskiego - niedzieli po 6 stycznia czyli po Uroczystości Objawienia Pańskiego, powszechnie nazywanej Uroczystością Trzech Króli.

Chrześcijanie, nie znając faktycznej daty narodzin Jezusa, wybrali symbolicznie dzień zimowego przesilenia, po którym noc - ciemność ustępuje dniu - światłu, nawiązując w ten sposób do obrazu Jezusa jako "Światłości Świata".

wigiliaWieczerza wigilijna

Wigilia jest dniem poprzedzającym Boże Narodzenie kończącym czas Adwentu. W Wigilię Bożego Narodzenia radosny nastrój łączy się z pokutą. Tradycja nakazuje spotkanie przy wspólnej wieczerzy po zabłyśnięciu na niebie pierwszej gwiazdki - symbolizującej Gwiazdę Betlejemską.

Tradycja rodzinnej, uroczystej wieczerzy jest dzisiaj bardzo mocno zakorzeniona w polskich domach. Urządzają ją nawet ludzie nie związani bezpośrednio z Kościołem. Obyczaj ten zauważono i zapisano już w XVII w., choć przypuszcza się, że był praktykowany już dużo wcześniej.

Zgodnie z prawem kościelnym nie ma obowiązku postu w tym dniu, jednak zwyczajowo stosuje się tradycyjny post jakościowy (powstrzymanie się od potraw mięsnych). Wieczerzę poprzedza przygotowanie ("ubranie") i ozdobienie choinki domowej, jak też domowej szopki. Pod białym obrusem na stole kładzie się sianko - symbolizujące stajenkę betlejemską. Wieczerzę należy rozpocząć po pojawieniu się pierwszej gwiazdy na niebie. Po odczytaniu perykopy ewangelijnej z tekstem narodzin Chrystusa Pana (np. Łk 2, 1-20), uczestnicy dzieląc się białym opłatkiem, składają sobie życzenia, wybaczają wzajemnie urazy.

Przyjęło się pozostawienie wolnego nakrycia przy stole dla ewentualnego gościa lub też symbolicznie dla Chrystusa.

Były i są różne zwyczaje dotyczące ilości i zawartości potraw wigilijnych. Najczęściej podaje się zupę rybną czy migdałową, barszcz, potem grzyby z kapustą, ryby gotowane lub pieczone (najczęściej karp w szarym sosie), kluski z makiem, kompot z suszonych owoców, itd. Na ogół przygotowuje się 7, 9 względnie 12 potraw.
We wschodnich regionach obowiązkowo podaje się kutię(gotowaną pszenicę lub jęczmień z miodem, orzechami i migdałami). Po skończonej wieczerzy śpiewa się kolędy i obdarowuje prezentami.

oplatekOpłatek

Tradycyjnie spożywanie wieczerzy wigilijnej poprzedza dzielenie się białym opłatkiem, czyli bardzo cienkim, przaśnym chlebem. Ten prosty, jakże ludzki, zwyczaj nasycony jest głęboką i wielowymiarową symboliką. Zawarta jest ona najpierw w fakcie "bycia razem". Skłóceni nie zasiadają przecież razem do jednego stołu. Owszem, owa solidarna wspólnota stołu domaga się wzajemnego zrozumienia, czyli wybaczenia, zgody na wzajemną inność, tchnienia życzliwością.

Dzieląc się opłatkiem składamy też sobie życzenia dobra wszelakiego, zarówno materialnego, jak też duchowego. Dobro materialne symbolizuje materia opłatka - chleb. Oby go nam i naszym bliźnim nigdy nie zabrakło, obyśmy umieli dzielić go z potrzebującymi. Opłatek wigilijny jest dla chrześcijanina przede wszystkim nawiązaniem do potrzeby spożywania Chleba biblijnego, z którym utożsamił się sam Chrystus, czyli do odżywiania się Eucharystycznym Chlebem.

Fakt dzielenia się chlebem w postaci opłatka był znany od początków Kościoła. Nie miał on jednak żadnego związku z okresem Bożego Narodzenia, raczej bezpośrednio odnosił się do Eucharystii. Dzielono się nim wyrażając wzajemną miłość, życzliwość, przynależność do tego samego lokalnego Kościoła. Przesyłali go sobie biskupi, a kapłani wiernym.
Nie wiadomo dokładnie, kiedy i w jakich okolicznościach ta tradycja zakorzeniła się w Polsce. Najstarsza wzmianka o tej praktyce w polskich rodzinach pochodzi z końca XVIII wieku. Dzisiaj jest to już wyłącznie polski zwyczaj, jak przypomina nam Cyprian Kamil Norwid:

"Jest w moim Kraju zwyczaj, że w dzień wigilijny,
Przy wejściu pierwszej gwiazdy wieczornej na niebie,
Ludzie gniazda wspólnego łamią chleb biblijny,
Najtkliwsze przekazując uczucia w tym chlebie".

koledyKolędy

Obecnie nazwa "kolęda" kojarzy się przede wszystkim z pieśniami o tematyce bożonarodzeniowej względnie odwiedzinami duszpasterskimi w tymże okresie odbywanymi we wszystkich parafiach polskich. Sama nazwa "kolęda" jest pochodzenia i tradycji rzymskiej. Wyraz kolęda pochodzi od łacińskiego słowa "calendae" oznaczające pierwszy dzień miesiąca. W starożytnym Rzymie uroczyście obchodzono szczególnie calendae styczniowe, kiedy to konsulowie prawnie obejmowali swój urząd w całym imperium rzymskim. Przy reformie kalendarza (46 r. przed naszą erą), zadekretowanym przez Cezara Juliusza (stąd "kalendarz juliański") potwierdzono 1 stycznia jako początek roku administracyjnego. W Rzymie obchodzono to bardzo uroczyście. Odwiedzano się, obdarowywano podarkami, śpiewano okolicznościowe pieśni. Wraz z przyjęciem chrześcijaństwa zwyczaje te stopniowo powiązano z początkiem rachuby nowego czasu "nowej ery", czyli narodzin Chrystusa.

Kolęda w Polsce oznacza przede wszystkim pieśń religijną, związaną tematycznie z narodzinami Chrystusa. Najstarsza polska kolęda "Zdrów bądź Królu anielski" pochodzi z 1424 roku, choć sam termin kolęda utrwalił się dopiero w XVII w. W okresie tym powstawało wiele pastorałek i kolęd. Zrozumiałe jest, że kolędy wypełnione były (i są) tematyką nawiązującą do biblijnych opisów narodzin Chrystusa Pana, zwłaszcza do wydarzeń Nocy Betlejemskiej, pokłonu pasterzy, klimatu groty czy stajenki, w której przyszedł na świat Zbawiciel. Stopniowo kolędy zaczęły przypominać inne wydarzenia związane z dziecięctwem Chrystusa: rzeź niemowląt, hołd mędrców (czyli tzw. Trzech Króli), sen św. Józefa (pierwszy i drugi), ucieczkę do Egiptu itd. Z przekazów apokryficznych, do kolęd (a także do żłóbka) "przywędrował" wół i osioł, później dromadery, na których podróżowali Królowie, itd.

Niektóre kolędy autorskie znane są do dziś: "Przybieżeli do Betlejem pasterze" J. Żabczyca, "Bóg się rodzi" F. Karpińskiego, "Mizerna, cicha" T. Lenartowicza. Jednak kolędy powstawały też dzięki twórcom anonimowym. Tłumaczono je z łaciny czy z języków krajów sąsiedzkich. Ilość znanych i opisanych kolęd liczy ponad pół tysiąca.

pasterkaPasterka

Pasterka - czyli Msza św. o północy w noc Bożego Narodzenia i uczestniczenie w niej, najlepiej z całą rodziną - stanowi zasadniczy i centralny moment wszystkich zwyczajów powiązanych z obchodami przyjścia Chrystusa na świat.

Uroczystość Bożego Narodzenia z osobnymi obchodami w kręgu roku liturgicznego, nie była znana przed IV wiekiem. Przez pierwsze trzy wieki Kościół wiernie obchodził jedynie datę zmartwychwstania Chrystusa, natomiast jakoby mniej się interesował datą narodzin Chrystusa. Ewangelie nie zajmują się bliżej dokładnym ustaleniem dnia narodzin Chrystusa Pana. Kościołowi antycznemu wystarczała sama znajomość faktu narodzin naszego Zbawiciela i przebieg wszystkich wydarzeń zbawczych związanych z osobą Jezusa Chrystusa. Dokładny dzień urodzin Chrystusa dla pierwszych chrześcijan, nie odgrywał żadnej znaczącej roli. Natomiast chrześcijanie pochodzący z kultury greckiej przywiązywali duże znaczenie do daty i dnia obchodów narodzin. Impulsem do powstania osobnego święta liturgicznego narodzenia Chrystusa Pana było z pewnością oświadczenie Soboru w Nicei (325), że Jezus Chrystus jest prawdziwym Bogiem i prawdziwym człowiekiem.

"Pasterka", otwiera oktawę liturgicznych obchodów związanych z tajemnicą Wcielenia, czyli przyjęcia przez Syna Bożego ludzkiej natury i przyjścia na świat.

choinkaChoinka

Nie można dziś określić nawet w sposób przybliżony od kiedy iglaste drzewko zaczęto kojarzyć z obchodami świąt Bożego Narodzenia. Wiadomo natomiast, że w wielu kulturach i religiach drzewo, zwłaszcza iglaste jest symbolem życia, płodności, odradzania się i trwania. Podejmowano wiele prób biblijnego uzasadnienia wprowadzenia do domów bożonarodzeniowego drzewka, niektórzy chcieliby w choince świątecznej odnaleźć ślady "drzewa dobra i zła" z raju, a nawet pewne paralele ze zbawczym drzewem Krzyża z Golgoty.

Faktem jest, iż na jednym z miedziorytów malarza i grafika L. Cranacha Starszego (+1553), w kontekście żłóbka rozpoznajemy drzewko jodłowe ozdobione gwiazdą i świeczkami. W następnych wiekach, różne świadectwa historyczne potwierdzają występowanie choinki, nawet w mieszkaniach prywatnych, wnoszonych właśnie w dzień obchodów Adama i Ewy (24 grudnia). Zwyczaj ten stał się powszechnym w mieszczańskich rodzinach niemieckich, austriackich promieniując stamtąd, zwłaszcza w wieku XIX, na pozostałe kraje europejskie.

Duże znaczenie miały także ozdoby choinkowe. Im również nadawano głębszy sens. W XIX wieku zaczęto na szczycie jodły umieszczać figurę gwiazdy betlejemskiej. W obecności zawieszanych jabłek widziano echo biblijnego jabłka (kuszenia) Adama i Ewy (zastępowane później tzw. rajskimi jabłkami), w papierowych łańcuchach rozpoznawano okowy zniewolenia grzechem. Oświetlenie choinkowe miało wskazywać na Chrystusa, który przyszedł na świat jako "światło na oświecenie pogan", a żywe, zielone drzewo jodłowe symbolizowało Chrystusa - źródło wszelkiego życia.

Warto o tym pamiętać strojąc swoje świąteczne drzewko. Ubiera się je dopiero w wieczór wigilijny. Aby jednak zapalić świeczki, trzeba poczekać na pojawienie się na niebie pierwszej gwiazdy.

prezentyPrezenty gwiazdkowe

Powszechna praktyka wzajemnego obdarowywania się prezentami (zwłaszcza dzieci) związana była pierwotnie z kultem i życiorysem św. Mikołaja - biskupa wielkiego jałmużnika, żyjącego w IV wieku. Jego niezwykła hojność, troska o biednych, stały się symbolem i uosobieniem miłości każdego bliźniego.

Dzisiejszą tradycję wręczania świątecznych prezentów zawdzięczamy protestantom, którzy zaniechali zwyczaju "św. Mikołaja", a prezenty dawali swoim dzieciom jako dar samego "Dzieciątka Jezus". Z czasem wszystkie kraje chrześcijańskie, także katolickie przyjęły tę praktykę. Jednakże ślad dawnej tradycji biskupa - św. Mikołaja nadal rozpoznajemy w postaci tzw. gwiazdora ubranego w szaty biskupie, z mitrą i pastorałem, względnie nazywanego wprost Santa Claus (kraje anglosaskie) czy Sinterklaas (Holandia). Osobną tradycję składania prezentów dzieciom znajdujemy w Italii. Nazywa się ona "Befana" (od "Epifania" - uroczystość Objawienia Pańskiego, popularnie zwana Świętem Trzech Króli). Dzieci włoskie otrzymują swoje dary właśnie z okazji tego dnia, należącego przecież tematycznie i liturgicznie do okresu Bożego Narodzenia.

To św. Mikołaj w wigilię Bożego Narodzenia przynosi nadal prezenty, to dzieci nadal ze swoją dziecięcą wiarą piszą do niego listy.

szopkaŻłóbek-szopka

Zrozumiałe jest, że grota betlejemska, miejsce narodzin Chrystusa, wraz ze znajdującym się tam żłóbkiem, od samego początku była miejscem szczególnej czci chrześcijan. Dokumentują to liczne przekazy ze starożytności chrześcijańskiej (np. pisma Orygenesa z r. 248). Z polecenia Heleny, matki cesarza Konstantyna zbudowano nad grotą w IV wieku Bazylikę Narodzin Chrystusa. W następnym wieku doznała ona znacznych uszkodzeń, ale już około 540 roku z polecenia cesarza Justyniana została ona odrestaurowana i w swej zasadniczej konstrukcji przetrwała nieuszkodzona do dnia dzisiejszego. Została ona nawet oszczędzona w czasie niszczycielskiej inwazji perskiej w roku 614. Ocaliły bazylikę wymalowane nad wejściem postaci (trzech) mędrców ubranych w szaty perskie.

Rzym też chciał mieć swoją grotę betlejemską. Od VI wieku urządzono w Bazylice NMP Większej drewniany żłóbek w kaplicy specjalnie dedykowanej temu żłóbkowi. Wierzono, że jest on autentyczny i pochodzi z groty betlejemskiej. Warte wspomnienia są również artystyczne prezentacje żłóbka spotykane już w IV i V wieku na licznych sarkofagach rzymskich.

Rozpowszechnienie idei budowania i "odtwarzania" żłóbka betlejemskiego w kościołach parafialnych zawdzięczamy duszpasterskiej intuicji św. Franciszka (XIII w.). Św. Bonawentura (+1274) opisując na zlecenie zakonu franciszkańskiego oficjalny żywot św. Franciszka z Asyżu (tzw. "Legenda maior") podaje, że założyciel zakonu zbudował w pobliżu kościoła w Greccio w roku 1223 obszerną szopkę, w której znalazło się nawet miejsce dla osła i dla woła. Z czasem promotorami tradycji żłóbkowej stały się także inne zakony. Szopkę, poza postaciami św. Rodziny stopniowo zaczęli wypełniać pasterze, aniołowie, królowie, słudzy Heroda i jego dworzanie.

Z czasem szopka coraz bardziej się aktualizuje. Świętej Rodzinie towarzyszą przy żłóbku charakterystyczni przedstawiciele danego narodu - np. mieszczanie, chłopi, rzemieślnicy, górale, aktualni przedstawiciele władzy cywilnej, wojsko, itd. W okresach szczególnie trudnych politycznie, szopki nabierają charakteru patriotycznego, czy wręcz symbolicznego. Pierwotnie szopki stawiano i budowano dla celów parafialnych. Przyjmuje się powszechnie, że szopki te zaczęły pojawiać się także w domach prywatnych dopiero od XVIII wieku pod wpływem tzw. (pseudo) reform austriackich Józefa II, który zakazał w swoim cesarstwie prezentowania bożonarodzeniowych przedstawień w budynkach kościelnych.

Polskie szopki wywodzą się z Włoch, a przywędrowały do nas wraz z franciszkanami. Jakkolwiek zachowane dokumenty historyczne prezentują nam wygląd polskich szopek dopiero z oczątków XIX wieku, znane są również relacje stwierdzające, że idea szopek sięga XVII wieku. Wśród wielu tradycji polskich szopek, najbardziej znane są tzw. szopki krakowskie, cenione i znane już od XIX wieku. Od roku 1927 istnieje nawet tradycja konkursu na najpiękniejszy jej egzemplarz. Doroczna wystawa tych szopek (z przerwą w czasie okupacji niemieckiej oraz okresu stalinowskiego 1950-1954) odbywa się w pobliżu pomnika Adama Mickiewicza na Rynku Krakowskim.

jaselkaJasełka

Z tzw. drugim dniem świąt Bożego Narodzenia (od dnia św. Szczepana) rozpoczynał się okres "Jasełek". Trwał on przez wieki do uroczystości Matki Bożej Gromnicznej (2.II.), czyli do dnia ofiarowania Pana Jezusa w świątyni jerozolimskiej. Nazwa "Jasełka" tematycznie wskazuje na źródło tychże przedstawień. Jasełka bowiem to żłób, czyli rodzaj drabinek, jeszcze dziś stosowanych, które służą do zadawania, zwłaszcza siana, bydłu czy koniom. Stawia się je także w lasach, by podkarmiać zwierzynę łowną. W żłóbku został złożony Chrystus po swoim narodzeniu. Zatem "Jasełka" prezentują udramatyzowane, teatralne sceny na temat przyjścia Chrystusa Pana na świat.
Początków jasełek poszukują historycy w intuicji św. Franciszka. Był to swoisty rodzaj nauczania na temat Bożego Narodzenia. Początków tych przedstawień należy szukać w XIII wieku, jakkolwiek zachowane źródła sięgają dopiero XVI wieku. Początkowo miejscem widowisk był budynek kościelny, a dopiero później, gdy niektóre postacie teatralne, jak śmierć, pasterze, czy diabły, zachowywały się coraz swawolniej, przedstawienia jasełkowe prezentowano raczej w karczmach, szopach czy większych izbach. Wówczas pierwotna, wyłącznie religijna treść, została obudowana wieloma elementami wtórnymi, przeważnie komicznymi, "ku uciesze" widzów stając się często "pobożną komedią". Od XVIII w. naturalnych aktorów zaczęły zastępować kukiełki, którym głosu udzielali ukryci kolędnicy, a z czasem "szkolni" aktorzy, którzy na sposób objazdowy odwiedzali różne dwory szlacheckie, czy nawet profesjonalnie zbudowane pomieszczenia teatralne.

kartkaKartki świąteczne

Swoistym prezentem pamięci związanym z uroczystością Bożego Narodzenia jest bardzo popularny na całym świecie zwyczaj wysyłania do krewnych, przyjaciół czy znajomych okolicznościowych kartek z życzeniami świątecznymi.

Sir Henry Cole (1808-1882), pierwszy dyrektor Muzeum Wiktorii i Alberta w Londynie, miał bardzo wielu znajomych. Wypisywanie listów ze świątecznymi życzeniami zajmowało mu mnóstwo czasu. W 1843 roku, przed Bożym Narodzeniem, wpadł na świetny pomysł. Postanowił zamówić u znajomego malarza rysunek z wypisanymi życzeniami, a następnie powielić go w drukarni i rozesłać do znajomych. Rysunek, przedstawiający rodzinę wznoszącą toast, wykonał artysta z Londynu, John Calcott Horsley (1817-1903). Cole kazał wydrukować tysiąc egzemplarzy, zapewniając sobie zapas na następne lata.

Pierwsze kartki były wysyłane jak listy, w kopertach. Popularność zdobywały dość powoli. Prawdziwą rewolucją w ich historii było dopiero wprowadzenie kart pocztowych, nie wymagających koperty. Adres umieszczano bezpośrednio na karcie. Spowodowało to szybkie rozpowszechnienie się tej formy składania życzeń świątecznych. Projekt pocztówki bez koperty (nazwanej Postblatt - pocztowy listek) został zgłoszony podczas Niemieckiej Konferencji Poczt w Karlsruhe 30 listopada 1865 r. przez Heinricha von Stephena (1831-1897), radcę dworu pruskiego i generalnego poczmistrza. Propozycja została odrzucona, podobnie jak kolejne, opracowane przez firmy księgarskie z Lipska. Dopiero w 1869 roku Emanuel Herrmann (1839-1902), profesor ekonomii w Akademii Wojskowej w Wiener-Neustadt, w memoriale "O nowym sposobie korespondowania pocztą", zamieszczonym 26 stycznia 1869 roku w czasopiśmie "Neue Freie Presse" udowodnił, że ta forma korespondencji zaoszczędzi czas i papier.

Początkowo karty pocztowe funkcjonowały jedynie w obiegu lokalnym, dopiero od 1 lipca 1875 roku dopuszczono je do obiegu międzynarodowego. Od tej pory nastąpił szybki rozwój korespondencji pocztówkowej. Według "Kuriera Warszawskiego" z 1881 roku, w Europie, w samym tylko 1879 roku rozesłano 350 milionów kart pocztowych. Dużą część z nich stanowiły pocztówki świąteczne.

W 1875 roku kartki świąteczne pojawiły się poza Europą. Pierwsza amerykańska kartka bożonarodzeniowa zaprojektowana została w Bostonie, przez Louisa Pranga (1824-1909), litografa pochodzenia niemieckiego, urodzonego we... Wrocławiu. Artysta nie dość, że ją wydrukował, to jeszcze przeprowadził pomysłową i, co najważniejsze, skuteczną kampanię reklamową, ogłaszając pierwszy otwarty konkurs na świąteczny motyw zdobniczy.
W 1900 roku w Warszawie ogłoszono konkurs na nazwę karty pocztowej w języku polskim. Jury, składające się z członków redakcji "Słownika Języka Polskiego", rozpatrywało pięć propozycji: "liścik", "listówka", "otwartka", "pisanka" i "pocztówka". Ta ostatnia nazwa została zgłoszona przez Henryka Sienkiewicza. Wybrano właśnie "pocztówkę".

Dzisiaj, gdy zwyczaj ten przyjął się już na całym świecie, a ilość wysyłanych kartek świątecznych liczy się na dziesiątki milionów, warto zapytać ludzi wierzących, czy treść kartek i banalne często słowa życzeń mają jeszcze związek z istotą - sensem religijnego źródła tych życzeń, czyli z faktem narodzin Jezusa Chrystusa? Czy wolno dopuścić, aby laickie kartki świąteczne z "bombkami" choinkowymi, saniami na śniegu itd. wyparły lub zatarły plastyczne wyobrażenia związane z wejściem Chrystusa w dzieje świata? Życzenia świąteczne powinny być świadectwem wiary.

Pisząc kartki świąteczne trzeba też pamiętać, że nawet najciekawszy sms czy animowana kartka nie zastąpi życzeń płynących z serca.

OKRES WIELKANOCNY

wielkanoc1

 

zmW Okresie Wielkanocnym świętujemy Zmartwychwstanie Chrystusa. Radość ta towarzyszy nam we wszystkie niedziele w ciągu roku, ale jest szczególnie zaznaczona w tym czasie.

Dawniej nazywano niedziele wielkanocne "Niedzielami po Wielkanocy", dziś natomiast są to "Niedziele Wielkanocy". Jest to podkreślenie prawdy, że cały okres jest jak gdyby jedna, nieprzerwaną niedzielą.

O zwyczaju przedłużenia obchodów Zmartwychwstania na kolejne pięćdziesiąt dni wiemy z pism Ojców Kościoła z II i III wieku.

Okres Wielkanocny rozpoczyna się Wigilią Paschalną. Trwa pięćdziesiąt dni, ostatnim dniem jest niedziela Zesłania Ducha Św. W czterdziestym dniu obchodzimy uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego.

Liturgia tego czasu wyraża naszą radość paschalną. Ksiądz ubrany jest w szaty koloru białego. Obok ołtarza stoi figura Jezusa Zmartwychwstałego oraz krzyż z czerwoną stułą. W czasie wszystkich mszy św. jest zapalany paschał, który również stoi przy ołtarzu. Wszystko to uobecnia nam Zmartwychwstanie naszego Pana.

 

Niedziela Miłosierdzia Bożego - jest obchodzona w II Niedzielę wielkanocną. Została ustanowiona w 2000 roku przez papieża Jana Pawła II. Natomiast 17 sierpnia 2002, Ojciec Święty, w Bazylice Bożego Miłosierdzia w krakowskich Łagiewnikach, dokonał Aktu Zawierzenia Świata Bożemu Miłosierdziu.

Niedziela Dobrego Pasterza - jest obchodzona w Okresie Wielkanocnym, jest Czwartą Niedzielą Wielkanocną.

Postać Dobrego Pasterza, który tak często Jezus odnosił do siebie, zapewne kojarzy się nam zupełnie inaczej niż ludziom żyjącym w czasach Ewangelii. By lepiej zrozumieć przekaz biblijny, dobrze jest poznać środowisko jego powstania.

Wniebowstąpienie Pańskie - Po swym zmartwychwstaniu Chrystus ukazywał się uczniom, zaś czterdziestego dnia na ich oczach wzniósł się do nieba z Góry Oliwnej. (...) Z tej góry, gdzie rozpoczęła się męka Chrystusa, wzięła początek także Jego chwała."

nmb   ndp   nwp

nzdsUroczystość Zesłania Ducha Świętego kończy okres Wielkanocy. Kościół modli się w tym dniu: "Panie, nasz Boże spraw aby zgodnie z obietnicą twojego Syna Duch Św. dał nam głębiej zrozumieć tajemnice Eucharystii i doprowadzić nas do całej prawdy" (Modlitwa nad darami). On umacnia to, co słabe, prostuje to, co błędne, rozgrzewa oziębłe i przynosi błogosławieństwo pokoju. A my, poddając się Jego światłu i Jego ciepłu, jak uczniowie zgromadzeni wokół Maryi w Wieczerniku, możemy o tym zaświadczyć w codziennym życiu. Otwórzmy się na Jego światło.

 

 


palmaPalma wielkanocna - Pojawiła się w liturgii kościoła w XVI w. W rozpoczynającą Wielki Tydzień Niedzielę Palmową, przynosimy do Kościoła palmy wielkanocne, na pamiątkę triumfalnego wjazdu Chrystusa do Jerozolimy. Robi się je najczęściej z gałęzi wierzby, czasem łączonych z bukszpanem, barwinkiem lub cisem. Wierzba uważana jest za symbol zmartwychwstania i nieśmiertelności duszy. Według dawnych zwyczajów powszechne było przekonanie, że palma wielkanocna chroni ludzi i zwierzęta przed chorobami i wszelkim złem przez cały, kolejny rok. Połykanie bazi miało leczyć ból gardła, bywały również dobre na ból głowy i bezsenność. Nie wolno jej było wyrzucać, aż do następnych świąt wielkanocnych. Umieszczano ją za świętym obrazem, aby w razie potrzeby można było jej użyć. W czasie burzy stawiano ją koło komina, aby broniła domostwa przed piorunami.


ogienOgień - Znak Chrystusa - Światłości rozpraszającej mrok. W Wielką Sobotę o zmierzchu rozpalane są przy kościołach ogniska, które kapłani poświęcają, a zgromadzeni wierni zapalają od nich przyniesione świece.


paschalPaschał - oznacza Chrystusa jako naszego Nauczyciela. Wielkanocna świeca zajmująca centralne miejsce w świątyni - obok ołtarza - od Wigilii Paschalnej do uroczystości Zesłania Ducha Świętego. Jest symbolem zmartwychwstałego Chrystusa, który o sobie powiedział: ,,Ja jestem światłością świata. Kto idzie za Mną nie będzie chodził w ciemnościach, lecz będzie miał światło życia? (J 8, 8.12). Pięć umieszczonych na niej gwoździ zwanych granatami, przypomina pięć ran Jezusa. Z kolei umieszczone na niej cyfry bieżącego roku wskazują, iż Jezus Chrystus jest Panem obecnego czasu, a pierwsza i ostatnia litera alfabetu greckiego - alfa i omega, że Chrystus jest początkiem i końcem wszystkiego. W Wigilię Paschalną, podczas Liturgii Światła, tę wielkanocną świecę zapala się od poświęconego wcześniej ognia i w uroczystej procesji wnosi się do kościoła. Zapalenie paschału symbolizuje przejście z ciemności do światła, ze śmierci do życia.

Paschał zapala się podczas każdego nabożeństwa w okresie wielkanocnym. Po jego zakończeniu ustawia się go przy chrzcielnicy i zapala podczas udzielania sakramenty chrztu świętego. Od niego zapala się chrzcielne świece nowo ochrzczonych, na znak ich włączenia przez chrzest w tajemnicę śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. Stawia się go także przy trumnach zmarłych podczas pogrzebu, wyrażając w ten sposób wiarę w ostateczne zmartwychwstanie. Dawniej od tych płonących świec gospodarze rozpalali pod kuchnią ,,nowy ogień", a dom i całe obejście kropili poświęconą wodą.


wodaWoda - Od niepamiętnych czasów uważana jest za źródło życia, symbol szczególnych energii witalnych. Zaspokaja pragnienie, uwalnia od brudu, gasi ogień. Jej naturalnym właściwościom przypisane zostały odniesienia duchowe. Symbolizuje uzdrowienie, odrodzenie ducha i ciała, zmartwychwstanie, oczyszczenie, dobro i zło duszy ludzkiej. Od momentu chrztu woda wkracza w nasze życie. Ona nas formuje, odnawia, krzepi i uzdalnia do wydawania duchowych owoców. Zaspokaja nasze pragnienia: ,,kto zaś będzie pił wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki" (J 4, 7-14).

W Wielką Sobotę kapłan błogosławi wodę chrzcielną, trzykrotnie wkłada do niej paschał i śpiewa za każdym razem: ,,Niech zstąpi na tę pełnię źródła moc Ducha Świętego?. Wierni z zapalonymi świecami w ręce, odnawiają przyrzeczenia chrzcielne. Obrzęd ten ma przypomnieć, że woda otrzymuje dzięki Chrystusowi moc uświęcającą.


krzyżKrzyż z czerwoną stułą - oznacza Chrystusa jako Kapłana. W okresie świąt paschalnych na krzyżu zawiesza się czerwoną stułę, która zwykle jest częścią stroju liturgicznego diakonów, prezbiterów i biskupów. Oznacza ich pasterski urząd oraz uczestnictwo w kapłaństwie sakramentalnym. W okresie wielkanocnym zawieszona na krucyfiksie przypomina, że Chrystus jest Najwyższym Kapłanem, który na ołtarzu Krzyża złożył najdoskonalszą Ofiarę - ,,sam stał się Kapłanem, Ołtarzem i Barankiem Ofiarnym". Czerwony kolor w liturgii symbolizuje ogień i krew.


figuraFigura Chrystusa Zmartwychwstałego - oznacza Chrystusa jako Króla. Przy ołtarzu, obok paschału, w okresie Pięćdziesiątnicy paschalnej umieszcza się także figurę Zmartwychwstałego. Przypomina nam o tym, że Jezus wstał z grobu, pokonał śmierć, grzech i zło. Zazwyczaj Chrystus Zmartwychwstały przedstawiany jest w czerwonej szacie, symbolizującej Jego zbawczą Mękę. Jedną rękę ma uniesioną ku górze w geście błogosławieństwa, a w drugiej trzyma chorągiew ? znak zwycięskiej mocy. W okresie wielkanocnym obnosi się tę figurę w czasie procesji.


baranekBaranek wielkanocny. W Starym Testamencie baranek paschalny spożywany był przez Żydów w święto Paschy i przypominał wyswobodzenie z niewoli egipskiej (Wj 12). Baranek ten był zapowiedzią i typem Chrystusa, który jako ofiarny baranek miał ocalić od śmierci wiecznej cały rodzaj ludzki. Na tę prawdę wskazywał już prorok Izajasz około 700 lat przed narodzeniem Chrystusa (Iz 53, 4-7).

Z kolei Jan Chrzciciel, który przygotowywał drogę Panu i wprost skierowywał uwagę na Jezusa, dał o Nim takie świadectwo "Oto Baranek Boży, który gładzi grzechy świata" (J1, 30).
Dzisiaj baranek wielkanocny z czerwoną chorągiewką ? symbolizuje Chrystusa Pana, który nazwany jest w teologii biblijnej Barankiem Paschalnym. Jest znakiem zwycięstwa Jezusa nad grzechem, złem i śmiercią oraz chwały jaką otrzymał od niebieskiego Ojca. W świątyniach możemy zobaczyć wizerunek baranka siedzącego na księdze z siedmioma pieczęciami. Jest także częstym motywem wielkanocnym, zdobiącym szaty liturgiczne.

koszykNazwa pokarmów święconych w Kościele Katolickim w Wielką Sobotę na znak końca postu. Święcone oznacza także uroczyste śniadanie wielkanocne. Chrześcijańska tradycja błogosławieństwa pokarmów sięga VIII w. W Polsce obrzęd ten praktykuje się od wieku XIV. Początkowo święcono tylko pieczonego baranka, chlebową figurkę o postaci baranka. Dzisiaj koszyk wielkanocny, błogosławiony przez kapłana zawiera: baranka, jaja w postaci kolorowych pisanek, sól, chleb, wędliny, chrzan i babkę.

Wszystkie te pokarmy "owoce ziemi i pracy rąk ludzkich" stanowią zapowiedź uczty niebieskiej w Królestwie Zmartwychwstałego Odkupiciela.

jajkoJajko - Słowiański symbol życia, płodności, miłości i siły. W chrześcijaństwie jajko symbolizuje nowe życie, które obiecał Chrystus. Jest znakiem odradzającego się życia, symbolem zwycięstwa nad śmiercią. Symbolikę tę rozpowszechnili w Polsce niemieccy zakonnicy. Wywodzi się ona z dawnego zakazu spożywania jaj podczas Wielkiego Postu. Pokarm ten powracał na stół ponownie w Wielkanoc.
Zwyczaj dzielenia się jajkiem jest typowo polski, nie jest znany w innych krajach. Towarzyszą mu życzenia radości, zdrowia, a także szczęścia w życiu rodzinnym, które składają sobie nawzajem uczestnicy święconego.


baranek2Baranek - symbol Chrystusa. W tradycji żydowskiej baranek był zwierzęciem ofiarnym, związanym ze świętem Paschy, upamiętniającym w Izraelu ocalenie od śmierci synów pierworodnych przez znak uczyniony krwią na progach i drzwiach domostw.

chlebChleb - Najważniejszy pokarm człowieka, owoc pracy oraz symbol Ciała Chrystusa ,,chleb żywy, który zstąpił z nieba" i w Komunii Św. daje życie światu. Podstawowy pokarm w wielkanocnym koszyku. Niegdyś do koszyczka ze święconym przygotowywano specjalne chlebki, jednym z nich była tzw. Pascha - dziś już prawie nie znana. Paska - to chlebek wielkanocny, pieczony z mąki pszennej, żytniej lub gryczanej. Według starego zwyczaju ludowego na bochenku chleba, nim zacznie się go krajać, winien być nakreślony znak krzyża.


chrzanChrzan, sól - Są odpowiednikami biblijnych gorzkich ziół. W Starym Testamencie spożywano z nimi mięso wielkanocnego baranka.

Chrzan - ma przypominać gorycz Męki Pańskiej, która w dniu zmartwychwstania zmieniła się w radość. Dawniej "według tradycji"  wyciskał łzy z oczu, gdy go tarto w Wielki Piątek.
W tradycji ludowej jest symbolem wszelkiej siły i fizycznej tężyzny. Stanowi świetne uzupełnienie do potraw.

Sól - chroni od zepsucia, jest minerałem życiodajnym. W symbolice ludowej ma moc zwalczania, odstraszania wszelkiego zła. Bez soli nie ma życia. To także oczyszczenie, samo sedno istnienia i prawdy. Sól poświęcona ma chronić przed złem i zepsuciem nasze dusze. Stąd twierdzenie o ,,soli ziemi?, zawarte w Kazaniu na Górze, w którym Jezus tak nazwał swoich uczniów, ,,Wy jesteście solą ziemi" - co oznacza, że zostali powołani, by nieść słowo Boże na wszystkie krańce ziemi. Według św. Hieronima Chrystus sam jest ,,niebieską solą?, ponieważ przenika swoją życiodajna siłą całe niebiosa i ziemię.

kurczeKurczęta - Pan Jezus porównywał siebie do ptaka, rozciągającego swe skrzydła nad swoimi pisklętami. Wiemy z obserwacji, że pisklę przebija skorupę i wychodzi z niej zwycięsko. Podobnie wyszedł Chrystus po trzech dniach ze skorupy ziemi, pokonując śmierć.

bukszpanBukszpan - Znak pokoju, który przynosi Jezus Chrystus. W Polsce wkłada się bukszpan do koszyczka zamiast gałązki oliwnej

 

wedlinaWędlina - Przysmak, dawniej rzadko jadany; symbolizuje to, co najlepsze, na znak szacunku dla wielkanocnego śniadania. Symbol zdrowia, płodności i dostatku. Dawniej święcono plaster szynki, a od XIX w. także słynną polską kiełbasę.

pisankaPisanki, kraszanki

Pisanka - artystycznie zdobiona różnymi wzorami i napisami skorupka jajka.

Kraszanka - jaja malowane w jednym kolorze bez ozdobnych wzorów i napisów. Greckie podanie z X w. mówi, że zwyczaj malowania jajek na Wielkanoc zapoczątkowała Maria Magdalena.

Są symbolem utajonego i ciągle odradzającego się życia. Do obrzędowości chrześcijańskiej weszły w połowie średniowiecza. W paschalnej obrzędowości ludowej chrześcijan przyjęły nową treść symboliczną związaną ze zmartwychwstaniem Chrystusa, kruszeniem skały grobu i rodzącym się nowym życiem jako wielkim darem Boga. Dawniej w tradycji chrześcijańskiej w Wielkim Poście nie wolno było spożywać nabiału i jaj. Dlatego tak chętnie noszone są dzisiaj do poświęcenia. O zwyczaju pisanek przypomniał już w swej kronice w XII w. bł. Wincenty Kadłubek.

serSer - Symbolizuje harmonię miedzy człowiekiem a siłami natury. Jego obecność w koszyku wielkanocnym oznaczała pomyślność w hodowli zwierząt domowych.

babka

babkaCiasto - Do kanonu święconych pokarmów trafiło najpóźniej. Symbol umiejętności gospodarskiej. Wkładane do koszyczka ze święconką, najczęściej w postaci wielkanocnych bab, powinno być wypiekiem domowym a nie kupowanym w cukierni.

SAKRAMENTY

  • 1

POSŁUGA KAPŁAŃSKA

  • PRZYGOTOWANIE DO I KOMUNII ŚWIĘTEJ +

    PRZYGOTOWANIE DO I KOMUNII ŚWIĘTEJ „Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie, i nie zabraniajcie im” /Mt 10,14/. „Eucharystia jest centrum i szczytem życia Kościoła, ponieważ Chrystus włącza Kościół i wszystkie jego członki do swojej ofiary uwielbienia i dziękczynienia, złożonej raz na zawsze Ojcu na krzyżu. Przez tę ofiarę Chrystus rozlewa laski zbawienia na swoje Ciało, którym jest Kościół” /KKK 1407/. Pierwsza Komunia Święta jest dla dziecka kl. Read More
  • KURS PRZEDMAŁŻEŃSKI, PORADNIA RODZINNA, +

    KURS PRZEDMAŁŻEŃSKI, PORADNIA RODZINNA,   Poradnia Rodzinna Spotkania z narzeczonymi - wtorek po Mszy Św. wieczorowej lub po uzgodnieniu telefonicznym - 608 449 387 Kurs przedmałżeński Kurs przedmałżeński w dekanacie Ostrowiec Świetokrzyski trwa przez cały rok w dni umieszczone na wykazie: Read More
  • SPOWIEDŹ I KOMUNIA ŚWIĘTA DLA CHORYCH +

    SPOWIEDŹ I KOMUNIA ŚWIĘTA DLA CHORYCH Chory człowiek daje zdrowym wspaniałą okazję do świadczenia dobra, do poświęcania się i ofiary. Gdy usługujemy chorym rozwijamy w sobie cierpliwość, łagodność, wyrozumiałość... Bez tych cnót bylibyśmy nieużyteczni dla otoczenia. Chory potrzebuje jednak czegoś więcej – potrzebuje pomocy by znosić cierpienia. By jednak to mu się udało musi najpierw znaleźć sens swoich cierpień. Znajdzie je wtedy, gdy swoje cierpienia będzie łączył Read More
  • POGRZEB KATOLICKI +

    POGRZEB KATOLICKI "Miłosierny Boże, spraw, aby Twój sługa, którego w ziemskim życiu zaszczyciłeś świętym posłannictwem, radował się wiecznie w niebieskiej chwale. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen". Pogrzeb zgodnie z przepisami Kościoła Katolickiego powinien odbywać się w parafii zamieszkania zmarłego! Niezwłocznie po śmierci bliskiego, należy zgłosić się do Kancelarii Parafialnej, w celu ustalenia daty i godziny pogrzebu. Dopiero po ustaleniu z kapłanem w Read More
  • 1

 

 

 

 

 

 

FILMOTEKA

Wieczór Uwielbienia
Jezus żyje w nas

WARTO POSUCHAĆ

straszne

GALERIA KOŚCIOŁA

GOŚCIMY

Odwiedza nas 161 gości oraz 0 użytkowników.

© Copyright 2017 Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Ostrowcu Świętokrzyskim